Heb je een kaart van het leven nodig? Of een kompas?
Bijna iedereen is zoekende. Op zoek naar de juiste weg. We willen weten welke keuze we moeten maken. Welke opleiding bij ons past. Of we in onze relatie moeten blijven. Hoe we gelukkig worden. Hoe we onszelf kunnen ontwikkelen. Hoe we rust vinden.
Eigenlijk zijn we op zoek naar een kaart. Een kaart geeft houvast. Ze laat zien waar je bent, welke route je moet volgen en waar je uiteindelijk uit zult komen. Het idee is geruststellend. Als je de juiste kaart hebt, kun je de verkeerde afslag vermijden.
Maar het leven werkt niet met kaarten. Niemand krijgt een kaart voor verliefd worden. Niemand krijgt een kaart voor ouderschap, verlies, ziekte of afscheid. Ook voor de spirituele zoektocht naar wie je werkelijk bent bestaat geen routebeschrijving. Het leven ontvouwt zich terwijl je het leeft.
En juist daarom hoort verdwalen erbij. Dat klinkt misschien vreemd. We doen vaak alsof verdwalen iets is wat voorkomen moet worden. Alsof we alleen maar de juiste keuzes hoeven te maken om een gelukkig leven te leiden.
Terugkijkend zie ik dat juist de momenten waarop ik dacht verdwaald te zijn, mij het meeste hebben geleerd. Natuurlijk niet omdat ze prettig waren. Vaak waren ze uiterst pijnlijk, verwarrend of eenzaam. Maar ze dwongen me wel om stil te staan. Om te voelen. Om eerlijk te kijken naar wat er werkelijk in mij leefde. Zo kwam ik langzamerhand tot de ontdekking: "misschien is verdwalen helemaal niet het probleem."
Misschien is het niet echt zo dat we de weg kwijtraken. Veel erger voelt het wanneer we onszelf verlaten. Wanneer we niet meer voelen wat we voelen. Wanneer we leven naar verwachtingen van anderen. Wanneer we blijven vasthouden aan iets waarvan we diep van binnen al weten dat het niet meer klopt. Daarom geloof ik steeds minder in het zoeken naar de perfecte route.
Ik geloof veel meer in het ontwikkelen van een innerlijk kompas. Een kompas vertelt je niet waar je naartoe moet. Het helpt je om je opnieuw te oriënteren wanneer je niet meer weet waar je bent. Weten waar je bent is altijd het absolute startpunt van waaruit je weer kan gaan bewegen.
Voor mij bestaat dat kompas uit twee eenvoudige vragen.
Wat voel ik werkelijk? (In mijn lichaam.)
Wat is op dit moment waar voor mij? (Waar sta ik.)
Dat lijken eenvoudige vragen. Toch merk ik in mijn leven en in mijn werk hoeveel moed het vraagt om ze werkelijk toe te laten. Want voelen betekent ook verdriet voelen, angst voelen of teleurstelling toelaten. En eerlijk zijn betekent soms erkennen dat een oude overtuiging niet meer past. Of dat een relatie, baan of manier van leven niet langer klopt. Dan komt verlies ineens weer dichtbij.
Maar juist daar begint vaak beweging. En het is niet zo dat je ineens alle antwoorden hebt. Maar je bent weer in contact met jezelf. Nu. Hier.
Ik denk dat we in het leven geen kaart nodig hebben. Geen routebeschrijving.
We hebben een kompas nodig.
Niet om nooit meer te verdwalen.
Maar om erop te vertrouwen dat we steeds opnieuw kunnen terugkeren naar onszelf. En van daaruit bekeken, kun je nooit werkelijk verdwalen en ben je altijd precies waar je zou moeten zijn.
In liefde geschreven,
Maria Helena